Antwoord op de Bedenkingen. — 1. Ofschoon dit of dat afzonderlijk ding niet kan bepaald worden, toch kan men een bepaling geven van hetgeen tot het gemeenschappelijk begrip van het afzonderlijk ding behoort. Zoo geeft de Wijsgeer (in het boek Over de Kategorieën, 3e H., n. 1) een bepaling van de eerste zelfstandigheid. En op die wijze ook bepaalt Boëtius den persoon.Antwoord op de Bedenkingen. — 1. Ofschoon dit of dat afzonderlijk ding niet kan bepaald worden, toch kan men een bepaling geven van hetgeen tot het gemeenschappelijk begrip van het afzonderlijk ding behoort. Zo geeft de Wijsgeer (in het boek Over de Categorieën, 3e H., n. 1) een bepaling van de eerste zelfstandigheid. En op die wijze ook bepaalt Boëtius de persoon.

2. Naar sommigen meenen, beteekent « zelfstandigheid », in de bepaling van den persoon, de eerste zelfstandigheid of hypostase. Nochtans is het niet overbodig er nog « vereenlingde » aan toe te voegen, daar de naam « hypostase » of « eerste zelfstandigheid » het begrip algemeen en het begrip deel uitsluit. Wij zeggen immers niet dat de mensch, in algemeenen zin genomen, of dat de hand, als 49deel van een geheel, een hypostase is. Daarenboven wordt, door het toevoegen van het woord « vereenlingd », het begrip aanneembaarheid uit de begripsbepaling van den persoon geweerd. De menschelijke natuur in Christus immers is geen persoon, daar zij door een waardiger persoonlijkheid, nl. door het goddelijk Woord, werd aangenomen. Nochtans is het beter te zeggen dat « zelfstandigheid » in algemeenen zin wordt genomen, in zoover zij in eerste en tweede zelfstandigheid kan onderscheiden worden; terwijl door toevoeging van den term « vereenlingd » hare beteekenis beperkt wordt tot die van « eerste zelfstandigheid ».2. Naar sommigen menen, betekent “zelfstandigheid”, in de bepaling van de persoon, de eerste zelfstandigheid of hypostase. Nochtans is het niet overbodig er nog “vereenlingde” aan toe te voegen, daar de naam “hypostase” of “eerste zelfstandigheid” het begrip algemeen en het begrip deel uitsluit. Wij zeggen immers niet dat de mens, in algemenen zin genomen, of dat de hand, als 49deel van een geheel, een hypostase is. Daarenboven wordt, door het toevoegen van het woord “vereenlingd”, het begrip aanneembaarheid uit de begripsbepaling van de persoon geweerd. De menselijke natuur in Christus immers is geen persoon, daar zij door een waardiger persoonlijkheid, nl. door het goddelijk Woord, werd aangenomen. Nochtans is het beter te zeggen dat “zelfstandigheid” in algemenen zin wordt genomen, in zover zij in eerste en tweede zelfstandigheid kan onderscheiden worden; terwijl door toevoeging van de term “vereenlingd” haar betekenis beperkt wordt tot die van “eerste zelfstandigheid”.

3. Wij kunnen de zelfstandige verschillen niet kennen noch uitdrukken, en moeten ons dan ook soms met de bijkomstige verschillen behelpen om de zelfstandige te beduiden; zoo b. v. wanneer iemand zegt: « het vuur is een enkelvoudig, warm en droog lichaam. » De eigenschappen zijn immers het uitwerksel van de zelfstandige vormen, die zij dan ook doen kennen. Eveneens kunnen ook louter begripsnamen tot het bepalen van dingen aangewend worden, wanneer zij gebruikt worden om een zaak te beteekenen waarvoor we geen bepaalden naam hebben. En zoo plaatst men den naam « vereenlingd » in de bepaling van persoon, om daardoor de wijze waarop de afzonderlijke zelfstandigheden zelfstandig staan uit te drukken.3. Wij kunnen de zelfstandige verschillen niet kennen noch uitdrukken, en moeten ons dan ook soms met de bijkomstige verschillen behelpen om de zelfstandige te beduiden; zo bv. wanneer iemand zegt: “het vuur is een enkelvoudig, warm en droog lichaam.” De eigenschappen zijn immers het uitwerksel van de zelfstandige vormen, die zij dan ook doen kennen. Eveneens kunnen ook louter begripsnamen tot het bepalen van dingen aangewend worden, wanneer zij gebruikt worden om een zaak te betekenen waarvoor we geen bepaalden naam hebben. En zo plaatst men de naam “vereenlingd” in de bepaling van persoon, om daardoor de wijze waarop de afzonderlijke zelfstandigheden zelfstandig staan uit te drukken.

504. Volgens den Wijsgeer in het 5e Boek van de Metaphysica (4e B., 4e H., n. 1), werd de naam « natuur » allereerst aangewend om het voortbrengen van de levende wezens of de geboorte te beduiden. Daar nu die voortbrenging uitgaat van een innerlijk beginsel, werd de naam « natuur » in ruimeren zin gebruikt om het innerlijk beginsel van iedere beweging te beteekenen. Deze bepaling van de natuur vinden we in het 2e Boek van de Physica. Omdat nu dit beginsel of vormelijk is of stoffelijk, wordt ook gewoonlijk zoowel aan de stof als aan den vorm de naam « natuur » gegeven. En verder, daar de vorm de wezenheid van ieder ding voltooit, wordt over 't algemeen ook de wezenheid die in de bepaling van elk ding wordt beteekend « natuur » geheeten. En in deze beteekenis wordt hier de term « natuur » aangewend. Daarom ook zegt Boëtius in hetzelfde boek (Over de twee Naturen, 1e H.) dat « de natuur het soortelijk verschil is dat aan ieder ding een vorm geeft. » Het soortelijk verschil immers voltooit de begripsbepaling en wordt door den eigen vorm van het ding aangegeven. Het was dan ook beter voor de bepaling van « persoon », die een afzonderlijk ding van een bepaald geslacht is, aan den naam « natuur » de voorkeur te geven boven den naam « wezenheid », want « wezenheid » (essentia) komt van wezen of zijn (esse), dat het meest algemeen begrip is.504. Volgens de Wijsgeer in het 5e Boek van de Metafysica (4e B., 4e H., n. 1), werd de naam “natuur” allereerst aangewend om het voortbrengen van de levende wezens of de geboorte te beduiden. Daar nu die voortbrenging uitgaat van een innerlijk beginsel, werd de naam “natuur” in ruimere zin gebruikt om het innerlijk beginsel van iedere beweging te betekenen. Deze bepaling van de natuur vinden we in het 2e Boek van de Fysica. Omdat nu dit beginsel of vormelijk is of stoffelijk, wordt ook gewoonlijk zowel aan de stof als aan de vorm de naam “natuur” gegeven. En verder, daar de vorm de wezenheid van ieder ding voltooit, wordt over 't algemeen ook de wezenheid die in de bepaling van elk ding wordt betekend “natuur” geheten. En in deze betekenis wordt hier de term “natuur” aangewend. Daarom ook zegt Boëtius in hetzelfde boek (Over de twee Naturen, 1e H.) dat “de natuur het soortelijk verschil is dat aan ieder ding een vorm geeft.” Het soortelijk verschil immers voltooit de begripsbepaling en wordt door de eigen vorm van het ding aangegeven. Het was dan ook beter voor de bepaling van “persoon”, die een afzonderlijk ding van een bepaald geslacht is, aan de naam “natuur” de voorkeur te geven boven de naam “wezenheid”, want “wezenheid” (essentia) komt van wezen of zijn (esse), dat het meest algemeen begrip is.

515. De ziel is een deel van de menschelijke natuur en blijft dus, ook wanneer zij afgescheiden is, uiteraard vereenigbaar. En daarom mag men niet zeggen dat zij een vereenlingde zelfstandigheid is in den zin van een hypostase of eerste zelfstandigheid, zooals dit evenmin kan gezegd worden van de hand of van welk deel van den mensch ook. En zoo is noch de bepaling noch de naam van persoon op haar toepasselijk.515. De ziel is een deel van de menselijke natuur en blijft dus, ook wanneer zij afgescheiden is, uiteraard verenigbaar. En daarom mag men niet zeggen dat zij een vereenlingde zelfstandigheid is in de zin van een hypostase of eerste zelfstandigheid, zoals dit evenmin kan gezegd worden van de hand of van welk deel van de mens ook. En zo is noch de bepaling noch de naam van persoon op haar toepasselijk.

Antwoord op de Bedenkingen. — 1. Naar de eigen beteekenis van het woord beduidt « hypostase » bij de Grieken het zelfstandig individu. Maar het spraakgebruik heeft dien naam, om wille van zijn uitmuntendheid, toegekend aan den eenling van de redelijke natuur.Antwoord op de Bedenkingen. — 1. Naar de eigen betekenis van het woord beduidt “hypostase” bij de Grieken het zelfstandig individu. Maar het spraakgebruik heeft die naam, om wille van zijn uitmuntendheid, toegekend aan de eenling van de redelijke natuur.

2. Zooals wij het meervoud gebruiken en spreken van drie personen en drie zelfstandig-staanden in God, zoo spreken de Grieken van drie hypostasen. Nu komt weliswaar de naam zelfstandigheid, in de eigenlijke beteekenis van het woord, overeen 55met den naam hypostase. Maar omdat zelfstandigheid bij ons meerzinnig wordt gebruikt en nu eens de wezenheid, dan weer de hypostase beteekent, heeft men, om alle aanleiding tot vergissing te vermijden, boven den naam « zelfstandigheid » de voorkeur gegeven aan den naam « zelfstandig-staande ».2. Zoals wij het meervoud gebruiken en spreken van drie personen en drie zelfstandig-staanden in God, zo spreken de Grieken van drie hypostasen. Nu komt weliswaar de naam zelfstandigheid, in de eigenlijke betekenis van het woord, overeen 55met de naam hypostase. Maar omdat zelfstandigheid bij ons meerzinnig wordt gebruikt en nu eens de wezenheid, dan weer de hypostase betekent, heeft men, om alle aanleiding tot vergissing te vermijden, boven de naam “zelfstandigheid” de voorkeur gegeven aan de naam “zelfstandig-staande”.

3. De wezenheid is eigenlijk datgene wat door de bepaling wordt uitgedrukt. Nu bevat de bepaling van een ding wel de soortelijke, maar niet de eenlingmakende beginselen. Derhalve beteekent « wezenheid » bij de dingen die uit stof en vorm zijn samengesteld, niet enkel den vorm noch alleen de stof, maar hetgeen uit stof en vorm in 't algemeen, als uit zijn soortelijke beginselen is samengesteld. Hetgeen echter uit deze stof en dezen vorm is samengesteld, is een hypostase of persoon. Want én ziel én vleesch én beenderen behooren tot het wezen van den mensch, maar deze ziel en dit vleesch en deze beenderen behooren tot het wezen van dezen mensch. En daarom voegen « hypostase » en « persoon » aan de wezenheid de eenlingmakende beginselen toe, en zijn zij derhalve in de dingen die uit stof en vorm zijn samengesteld niet hetzelfde als de wezenheid, zooals wij vroeger gezegd hebben, wanneer wij handelden over Gods enkelvoudigheid (3e Kw., 3e Art.).3. De wezenheid is eigenlijk datgene wat door de bepaling wordt uitgedrukt. Nu bevat de bepaling van een ding wel de soortelijke, maar niet de eenlingmakende beginselen. Derhalve betekent “wezenheid” bij de dingen die uit stof en vorm zijn samengesteld, niet enkel de vorm noch alleen de stof, maar hetgeen uit stof en vorm in 't algemeen, als uit zijn soortelijke beginselen is samengesteld. Hetgeen echter uit deze stof en deze vorm is samengesteld, is een hypostase of persoon. Want én ziel én vlees én beenderen behoren tot het wezen van de mens, maar deze ziel en dit vlees en deze beenderen behoren tot het wezen van deze mens. En daarom voegen “hypostase” en “persoon” aan de wezenheid de eenlingmakende beginselen toe, en zijn zij derhalve in de dingen die uit stof en vorm zijn samengesteld niet hetzelfde als de wezenheid, zoals wij vroeger gezegd hebben, wanneer wij handelden over Gods enkelvoudigheid (3e Kw., 3e Art.).

4. Boëtius zegt dat geslachten en soorten zelfstandig staan, in 56dezen zin dat het aan sommige eenlingen eigen is zelfstandig te staan, doordat zij tot geslachten of soorten behooren die onder de kategorie « zelfstandigheid » vallen, echter niet alsof soorten en geslachten zelf zelfstandig zouden staan. Dit laatste werd door Plato voorgehouden die beweerde dat de soorten van de dingen afzonderlijk buiten de enkelingen zelfstandig staan. Aan dezelfde eenlingen komt het echter toe subjekt te zijn ten opzichte van de bijkomstigheden die niet tot de geslachten of soorten behooren.4. Boëtius zegt dat geslachten en soorten zelfstandig staan, in 56deze zin dat het aan sommige eenlingen eigen is zelfstandig te staan, doordat zij tot geslachten of soorten behoren die onder de categorie “zelfstandigheid” vallen, echter niet alsof soorten en geslachten zelf zelfstandig zouden staan. Dit laatste werd door Plato voorgehouden die beweerde dat de soorten van de dingen afzonderlijk buiten de enkelingen zelfstandig staan. Aan dezelfde eenlingen komt het echter toe subject te zijn ten opzichte van de bijkomstigheden die niet tot de geslachten of soorten behoren.

5. Dat de eenling, die uit stof en vorm is samengesteld, drager kan zijn van de bijkomstigheid is toe te schrijven aan de stof. Daarom ook zegt Boëtius in zijn boek Over de Drievuldigheid (2e H.) : « Een enkelvoudige vorm kan geen subjekt zijn ». Maar het zelfstandig staan betrekt de eenling van zijn vorm. Deze toch deelt zich niet mee aan een ding dat reeds zelfstandig staat, maar geeft aan de stof het daadwerkelijk zijn, waardoor de eenling het zelfstandig-staan bekomt. Dit is dus de reden waarom Boëtius den naam « hypostase » toekent aan de stof, en de « oesiosis » of « het zelfstandig-staan » aan den vorm, omdat nl. de stof het beginsel is van het subjekt-zijn en de vorm het beginsel van het zelfstandig-staan.5. Dat de eenling, die uit stof en vorm is samengesteld, drager kan zijn van de bijkomstigheid is toe te schrijven aan de stof. Daarom ook zegt Boëtius in zijn boek Over de Drievuldigheid (2e H.): “Een enkelvoudige vorm kan geen subject zijn”. Maar het zelfstandig staan betrekt de eenling van zijn vorm. Deze toch deelt zich niet mee aan een ding dat reeds zelfstandig staat, maar geeft aan de stof het daadwerkelijk zijn, waardoor de eenling het zelfstandig-staan bekomt. Dit is dus de reden waarom Boëtius de naam “hypostase” toekent aan de stof, en de “oesiosis” of “het zelfstandig-staan” aan de vorm, omdat nl. de stof het beginsel is van het subject-zijn en de vorm het beginsel van het zelfstandig-staan.

Antwoord op de Bedenkingen. — 1. Hoewel de Heilige Schrift van Oud of Nieuw Testament God niet noemt met den 60naam « persoon », zien we toch dat zij dikwijls aan God toeschrijft wat die naam beteekent, nl. dat Hij het hoogste op zichzelf staande wezen is en het volmaaktst verstandelijke. Indien we echter voor God enkel die namen mochten gebruiken die de Heilige Schrift zelf ons over God leert, dan zou dit voor gevolg hebben dat nooit iemand in een andere taal over God zou mogen spreken dan alleen in die waarin de Schriften van Oud of Nieuw Testament voor het eerst geschreven werden. Maar de noodzakelijkheid om met de ketters te redetwisten heeft er toe gedwongen nieuwe namen te vinden om het oude geloof uit te drukken. Ook moet men die nieuwigheid niet weren, daar zij niet in tegenspraak is met den zin van de Schriften, en dus niet profaan, terwijl de Apostel in zijn Eersten Brief aan Timotheus (6, 20) leert « profane nieuwigheden te vermijden ».Antwoord op de Bedenkingen. — 1. Hoewel de Heilige Schrift van Oud of Nieuw Testament God niet noemt met de 60naam “persoon”, zien we toch dat zij dikwijls aan God toeschrijft wat die naam betekent, nl. dat Hij het hoogste op zichzelf staande wezen is en het volmaaktst verstandelijke. Indien we echter voor God enkel die namen mochten gebruiken die de Heilige Schrift zelf ons over God leert, dan zou dit voor gevolg hebben dat nooit iemand in een andere taal over God zou mogen spreken dan alleen in die waarin de Schriften van Oud of Nieuw Testament voor het eerst geschreven werden. Maar de noodzakelijkheid om met de ketters te redetwisten heeft er toe gedwongen nieuwe namen te vinden om het oude geloof uit te drukken. Ook moet men die nieuwigheid niet weren, daar zij niet in tegenspraak is met de zin van de Schriften, en dus niet profaan, terwijl de Apostel in zijn Eersten Brief aan Timoteüs (6, 20) leert “profane nieuwigheden te vermijden”.

2. Al komt de naam « persoon » niet toe aan God wanneer we letten op datgene waaraan hij ontleend is, toch komt hij op uitnemende wijze aan God toe wanneer wij letten op de beteekenis die wij door dezen naam willen te kennen geven. Doordat immers in blij- en treurspelen sommige beroemde menschen werden voorgesteld, werd de naam « persoon » gebruikt om menschen die een zekere waardigheid bezitten aan te duiden. Zoo ontstond in de Kerk de gewoonte degenen die een waardigheid bekleeden 61personen te noemen. Daarom zijn er die den persoon als volgt bepalen: « De persoon is een hypostase, onderscheiden door een eigenschap die een waardigheid insluit ». En omdat het een groote waardigheid is zelfstandig te staan in een redelijke natuur, daarom wordt elke eenling in een redelijke natuur persoon genoemd, zooals wij gezegd hebben (1e Art.). Maar de waardigheid van de goddelijke natuur overtreft alle andere waardigheid, en daarom komt de naam « persoon » het meest aan God toe.2. Al komt de naam “persoon” niet toe aan God wanneer we letten op datgene waaraan hij ontleend is, toch komt hij op uitnemende wijze aan God toe wanneer wij letten op de betekenis die wij door deze naam willen te kennen geven. Doordat immers in blij- en treurspelen sommige beroemde mensen werden voorgesteld, werd de naam “persoon” gebruikt om mensen die een zekere waardigheid bezitten aan te duiden. Zo ontstond in de Kerk de gewoonte degenen die een waardigheid bekleden 61personen te noemen. Daarom zijn er die de persoon als volgt bepalen: “De persoon is een hypostase, onderscheiden door een eigenschap die een waardigheid insluit”. En omdat het een grote waardigheid is zelfstandig te staan in een redelijke natuur, daarom wordt elke eenling in een redelijke natuur persoon genoemd, zoals wij gezegd hebben (1e Art.). Maar de waardigheid van de goddelijke natuur overtreft alle andere waardigheid, en daarom komt de naam “persoon” het meest aan God toe.

3. De naam « hypostase » komt aan God niet toe wanneer we letten op datgene waaraan de naam ontleend is, daar God geen subjekt is van bijkomstigheden. Maar hij komt wel aan God toe wanneer we letten op de beteekenis die we daardoor willen te kennen geven. Die naam immers wordt gebruikt om een zelfstandig-staand ding te beteekenen. Hieronymus nu zegt dat er onder dien naam venijn schuilt, omdat de ketters, vooraleer de Latijnen de beteekenis ervan ten volle kenden, door dien naam de eenvoudige lieden misleidden en hen er toe brachten om drie wezenheden te erkennen waar zij ook drie hypostasen aannamen. Immers de Grieksche naam « hypostase » beantwoordt aan den naam « zelfstandigheid », die bij ons gewoonlijk den zin van « wezenheid » heeft.3. De naam “hypostase” komt aan God niet toe wanneer we letten op datgene waaraan de naam ontleend is, daar God geen subject is van bijkomstigheden. Maar hij komt wel aan God toe wanneer we letten op de betekenis die we daardoor willen te kennen geven. Die naam immers wordt gebruikt om een zelfstandig-staand ding te betekenen. Hieronymus nu zegt dat er onder die naam venijn schuilt, omdat de ketters, vooraleer de Latijnen de betekenis ervan ten volle kenden, door die naam de eenvoudige lieden misleidden en hen er toe brachten om drie wezenheden te erkennen waar zij ook drie hypostasen aannamen. Immers de Griekse naam “hypostase” beantwoordt aan de naam “zelfstandigheid”, die bij ons gewoonlijk de zin van “wezenheid” heeft.

624. God kan een redelijke natuur genoemd worden, in zoover de « rede » het overgaan van het een naar het andere niet insluit, maar de algemeene beteekenis heeft van « verstandelijke natuur ». Hij kan echter geen eenling zijn in zoover het eenlingmakend beginsel de stof is, maar alleen in zoover de eenling iets onmededeelbaar is. De zelfstandigheid echter komt aan God toe in zoover zij beteekent « op zichzelf bestaan ». Sommigen nochtans beweren dat de hierboven aangehaalde bepaling door Boëtius gegeven, geen bepaling is van den persoon in den zin waarin wij spreken over de personen in God. En daarom heeft Richard van S. Victor (in zijn werk Over de Drievuldigheid, 4e B., 22e H.) die bepaling willen verbeteren en gezegd dat « persoon », van God gezegd, het onmededeelbaar bestaan van de goddelijke natuur beteekent.624. God kan een redelijke natuur genoemd worden, in zover de “rede” het overgaan van het een naar het andere niet insluit, maar de algemene betekenis heeft van “verstandelijke natuur”. Hij kan echter geen eenling zijn in zover het eenlingmakend beginsel de stof is, maar alleen in zover de eenling iets onmededeelbaar is. De zelfstandigheid echter komt aan God toe in zover zij betekent “op zichzelf bestaan”. Sommigen nochtans beweren dat de hierboven aangehaalde bepaling door Boëtius gegeven, geen bepaling is van de persoon in de zin waarin wij spreken over de personen in God. En daarom heeft Richard van S. Victor (in zijn werk Over de Drievuldigheid, 4e B., 22e H.) die bepaling willen verbeteren en gezegd dat “persoon”, van God gezegd, het onmededeelbaar bestaan van de goddelijke natuur betekent.

Antwoord op de Bedenkingen. — 1. Door dezen naam « persoon » beduiden wij iets dat op zichzelf bestaat en niet iets dat gericht is op iets anders, omdat hij de betrekking beteekent niet in zoover ze betrekking is, maar in zoover ze een zelfstandigheid is of hypostase. En in dien zin zegt Augustinus dat de naam « persoon » de wezenheid beteekent, daar in God de wezenheid en de hypostase een en hetzelfde zijn, want in God is er geen verschil tusschen wat Hij is en waardoor Hij is.Antwoord op de Bedenkingen. — 1. Door deze naam “persoon” beduiden wij iets dat op zichzelf bestaat en niet iets dat gericht is op iets anders, omdat hij de betrekking betekent niet in zover ze betrekking is, maar in zover ze een zelfstandigheid is of hypostase. En in die zin zegt Augustinus dat de naam “persoon” de wezenheid betekent, daar in God de wezenheid en de hypostase een en hetzelfde zijn, want in God is er geen verschil tussen wat Hij is en waardoor Hij is.

2. « Wat » vraagt soms naar de natuur die door de begripsbepaling beteekend wordt. Zoo b. v. op de vraag : wat is de mensch? luidt het antwoord: een redelijk en sterfelijk dier. Maar soms vraagt het naar den drager van de natuur. Zoo b. v. wanneer men vraagt: wat zwemt er in de zee? antwoordt men: de visch. En zoo, wanneer men vraagt: wat zijn die drie? luidt het antwoord: drie personen.2. “Wat” vraagt soms naar de natuur die door de begripsbepaling betekend wordt. Zo bv. op de vraag: wat is de mens? luidt het antwoord: een redelijk en sterfelijk dier. Maar soms vraagt het naar de drager van de natuur. Zo bv. wanneer men vraagt: wat zwemt er in de zee? antwoordt men: de vis. En zo, wanneer men vraagt: wat zijn die drie? luidt het antwoord: drie personen.

3. Door het begrip vereenlingde zelfstandigheid, d. i. 69onderscheidene en onmededeelbare zelfstandigheid, verstaat men in God de betrekking, zooals (in de Leerstelling) gezegd wordt.3. Door het begrip vereenlingde zelfstandigheid, d.i. 69onderscheidene en onmededeelbare zelfstandigheid, verstaat men in God de betrekking, zoals (in de Leerstelling) gezegd wordt.

4. Een begripsverschil in het minder algemeene veroorzaakt geen dubbelzinnigheid, wanneer het gaat over iets dat meer algemeen is. Inderdaad, alhoewel de eigen begripsbepaling van paard en ezel een verschillende is, worden deze toch op eenzinnige wijze « dier » genoemd, omdat de algemeene bepaling van dier op beiden toepasselijk is. Alhoewel dus de betrekking voorkomt in de begripsbepaling van « goddelijke persoon » en niet in die van « engelachtige of menschelijke persoon », wordt daarom de naam « persoon » toch niet dubbelzinnig gebruikt. Nochtans wordt hij evenmin eenzinnig toegekend, daar er niets is dat eenzinnig van God en van de schepselen kan gezegd worden, zooals we vroeger reeds hebben aangetoond (13e Kw., 5e Art.).4. Een begripsverschil in het minder algemene veroorzaakt geen dubbelzinnigheid, wanneer het gaat over iets dat meer algemeen is. Inderdaad, alhoewel de eigen begripsbepaling van paard en ezel een verschillende is, worden deze toch op eenzinnige wijze “dier” genoemd, omdat de algemene bepaling van dier op beiden toepasselijk is. Alhoewel dus de betrekking voorkomt in de begripsbepaling van “goddelijke persoon” en niet in die van “engelachtige of menselijke persoon”, wordt daarom de naam “persoon” toch niet dubbelzinnig gebruikt. Nochtans wordt hij evenmin eenzinnig toegekend, daar er niets is dat eenzinnig van God en van de schepselen kan gezegd worden, zoals we vroeger reeds hebben aangetoond (13e Kw., 5e Art.).